ΣΜΥΡΝΗ 1922: Η φρικιαστική δολοφονία του Χρυσόστομου,από τον όχλο

Τα όσα διέπραξαν οι Τούρκοι με την είσοδό τους στη Σμύρνη ήταν απάνθρωπα. Δεν σεβάστηκαν τίποτα και κανέναν.Η βαρβαρότητά τους δεν χωράει στον ανθρώπινο νου. Ένας Γάλλος δημοσιογράφος ο Rene Puaux περιέγραψε με ανταποκρίσεις του τα όσα απίστευτα έγιναν μπροστά στα μάτια του. Όπως η δολοφονία του Χρυσόστομου.


Διαβάστε πως την περιγράφει:

Μέχρι τώρα δεν υπήρχε αμφιβολία ως προς την ακριβή ημερομηνία της δολοφονίας του επισκόπου της Σμύρνης, του σεβασμιότατου Χρυσοστόμου. Σήμερα φαίνεται επιβεβαιωμένο ότι η δολοφονία έγινε την Κυριακή, 10 Σεπτεμβρίου, μεταξύ 4-5 μ.μ. Στις λεπτομέρειες που ένας αυτόπτης Γάλλος μάρτυρας μου είχε ήδη δώσει, μπορώ να προσθέσω τα εξής: Όταν ο μητροπολίτης παρουσιάστηκε μπροστά στο στρατηγό Νουρεντίν πασά, που είχε στείλει να τον φέρουν με γυμνές ξιφολόγχες, ο σεβάσμιος ιεράρχης του έτεινε το χέρι. Ο Νουρεντίν φώναξε:

You might also like

«Τελευταίος πλειοδότης το σπαθί του Νικηταρά»! Σαν σήμερα η κοίμηση του Αγίου του Ελληνισμού

Η αναβάθμιση των ΤΟΜΠ Μ113 είναι άμεσης προτεραιότητας

TO MEΓΑΛΟ ΛΑΘΟΣ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ! Το έκανε σαν σήμερα! Η αρχή του τέλους …(ΒΙΝΤΕΟ)

50ΧΡΟΝΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ Τ-33 ΑΝΑΧΑΙΤΙΖΕΙ ΥΠΕΡΣΥΓΧΡΟΝΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ F-16...!!!

Recommended by

Διαβάστε περισσότερα »

(ΑΦΙΕΡΩΜΑ) ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ : ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΣΤΕΡΓΙΑΔΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ

Βιβλιογραφία

Ambassador Morgenthau's Story 1918
Μεγάλη Αμερικανική Εγκυκλοπαίδεια 1971
The Blight of Asia - GEORGE HORTON 1926
Μαύρη Βίβλος (1914-1918) - Οικουμενικό Πατριαρχείο
Το νούμερο 31328 - Ηλίας Βενέζης
1922 Μαύρη Βίβλος - Γιάννης Καψής 1992
Χαμένες Πατρίδες - Γιάννης Καψής 1992
Τοπάλ Οσμάν - Λαμψίδης Γεώργιος, 1969
Χρονικόν Μεγάλης Τραγωδίας - Χρήστος Αγγελομάτης
Η Ελλάς εν Μικρά Ασία - Ξενοφών Στρατηγός 1925
Ιστορία του Ελληνικού Εθνους - Παπαρρηγόπουλου, Καρολίδη
Ιστορία του Ελληνικού Εθνους - Εκδοτική Αθηνών

 

Μετά τά γεγονότα στό Αϊδίνι, οι ελληνικοί στρατιωτικοί παράγοντες άρχισαν νά ανησυχούν σοβαρά γιά τίς ομάδες των Τούρκων ατάκτων πού δρούσαν ανενόχλητα έξω από τή ζώνη κατοχής. Τό Στρατοδικείο καταδίκασε σέ ισόβια δεσμά τόν αντισυνταγματάρχη Αλέξανδρο Σχινά πού θεωρήθηκε υπαίτιος γιά τήν πρόωρη εκκένωση του Αϊδινίου. Ο κίνδυνος επιδεινώνονταν από τήν ανοχή των Ιταλών στούς Τούρκους αντάρτες, μία ανοχή η οποία εξελίχθηκε καί σέ ανοιχτή συνεργασία. Σύμφωνα μέ τήν έκθεση του μητροπολίτη Αναίων Αλεξάνδρου Διλανά, μέ τήν έναρξη της ιταλικής κατοχής ξεκίνησε η καταπίεση του ποιμνίου του από τό μουσουλμανικό στοιχείο. Στίς καταγγελίες γιά τουρκικά εγκλήματα, οι εκκλήσεις των Ρωμιών ήταν σύμφωνα μέ τόν μητροπολίτη "φωνή βοώντος εν τή ερήμω". 

ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ : ΟΙ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΣΣΕΣ ΠΟΥ ΕΠΕΣΑΝ ΣΤΟΝ ΓΚΡΕΜΟ ΤΩΝ ΠΕΤΡΩΤΩΝ ΣΜΥΡΝΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΑΤΙΜΩΘΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΣΕΤΕΣ ΤΟ 1922 (Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΖΑΛΟΓΓΟΣ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣΙΑΣ)

Η αληθινή μαρτυρία του Αλέξη Αλεξίου που έφτασε πρόσφυγας στην Ελλάδα το ‘22:

ΠΗΓΗ:

Η Έξοδος, Τόμος Α’, Μαρτυρίες από τις επαρχίες των Δυτικών παραλίων της Μικρασίας, Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών, Αθήνα 1980.

Η μαρτυρία δημοσιεύτηκε με τον τίτλο: “Το κεφάλι λίγο πιό πέρα το τσιμπολογούσαν οι αδέσποτες κότες”, σελ. 5-11.

Γεννήθηκα στη Σμύρνη το 1910, στη συνοικία Αγίας Αικατερίνης, κόντά στον κινηματογράφο «Φοίνικα» απέναντι στο μπακάλικο του Πανανού του Μπιτσακτσή. Ο πατέρας μου ήταν μανιφατουριέρης, που λένε εδώ, είχε εμπορικό, κοντά στον Άη Γιώργη, ο δε παππούλης μου ήταν ο περίφημος παιχνιδάτορας, που έπαιζε βιολί, ο Γιάγκος ο Βλάχος. Για να μάθω γράμματα στην αρχή με στείλαν οι γονείς μου στο σχολείο του Νεστορίδη και συνέχεια στου Πασχάλη. Θυμούμαι που μας μαθαίνανε και τραγουδούσαμε τον εθνικό μας ύμνο μ’ ελληνικά λόγια, αλλά στη μελωδία του αγγλικού ύμνου: «ο Θεός σώζει τον βασιλέα». Κάναμε γιορτές κάθε 25 Μαρτίου∙ ντυνόμασταν τσολιάδες και με άλλες εθνικές ενδυμασίες τα κορίτσια. Αφού βέβαια ο διευθυντής της Σχολής Νεστορίδη έβαζε φύλακες όξω από το σχολείο. Δύο Μαίου του 1919 έγινε η ελληνική Κατοχή. Πήγα στο «Quai» με τους γονείς μου. Όλη η Σμύρνη γιόρταζε, ήταν σαν Πάσχα, ακούγονταν κανονιές από τα καράβια, παντού κυμάτιζε η γαλανόλευκη. Όλοι φορούσαμε στο στήθος μας εθνικές κονκάρδες. Όλοι τρέχαν στην προκυμαία κοπάδια, κοπάδια∙ ξεφώνιζαν και τραγουδούσαν. Όλοι βιάζονταν να δούνε τα ευζωνάκια, τον ελληνικό στρατό, τα ελληνικά καράβια: τον «Αβέρωφ», τον «Ατρόμητο», το «Λέοντα».